Dr n. med. Piotr Andrzej Piekarczyk

Pacjentka, lat 76, doznała złamania w wyniku upadku z wysokości własnej. Złamanie miało charakter wieloodłamowy ze znacznym przemieszczeniem kątowym odłamów. Bez leczenia operacyjnego chora nie odzyskałaby dobrego zakresu ruchomości i siły mięśniowej.

Wykonano operację polegającą na otwartym nastawieniu złamania z prawidłowym ustawieniem odłamów kostnych oraz zespoleniem za pomocą płyty ze stabilnością kątową śrub. Dodatkowo przeprowadzono rekonstrukcję uszkodzonego aparatu więzadłowego barku i włączono pooperacyjną rehabilitację.

Pacjentka po 4 miesiącach odzyskała prawidłowy zakres ruchomości, siłę mięśniową oraz pełną funkcję kończyny.

Pacjentka, lat 74, doznała urazu okolicy łokcia w wyniku upadku na śliskim podłożu. Doznała złamania wielołamowego dalszego końca kości ramiennej ze znacznym rozkawałkowaniem powierzchni stawowej.

Największy problem stanowi rozkawałkowanie powierzchni stawowej. Staw łokciowy ma bardzo dopasowane do siebie powierzchnie stawowe, dlatego każda nierówność w stawie daje znaczne ograniczenie zakresu ruchu.

Wykonano leczenie operacyjne, polegające na nastawieniu powierzchni stawowej wszystkich drobnych odłamów stawowych i zespolenie złamania płytami (oraz drutami Kirschnera). Dodatkowo złamaniu towarzyszyło złamanie głowy kości promieniowej, które zespolono śrubami kaniulowanymi.

Po okresie 6 miesięcy chora odzyskała pełen funkcjonalny zakres ruchu (pozostało ograniczenie wyprostu, nie mające wpływu na funkcję kończyny).

Pacjent, 48 lat, w wyniku upadku na schodach doznał wieloodłamowego złamania głowy i szyjki kości promieniowej.

Tego typu złamania dają znaczne ograniczenie zakresu ruchu, zwłaszcza ruchu rotacyjnego. Powoduje to duże trudności w wykonywaniu codziennych czynności życiowych.

Leczenie operacyjne polegało na otwartym nastawieniu złamania i zespoleniu płytą ze śrubami ze stabilnością kątową.

Po upływie 3 miesięcy pacjent odzyskał funkcjonalny zakres ruchu stawu.

Pacjent, lat 28, w wyniku wypadku komunikacyjnego doznał urazu wielonarządowego (uraz głowy, klatki piersiowej, nieprzytomny 14 dni) oraz otwartego złamania wielofragmentowego kości łokciowej promieniowej.

Pierwotnie leczony w innym szpitalu, gdzie po wybudzeniu zaproponowano amputację ręki ze względu na zmiażdżeniowy uraz kończyny, nie nadający się do rekonstrukcji. Pacjent nie wyraził zgody, w trybie odwoławczym trafił do szpitala WIM.

Poinformowano pacjenta, że podjęta zostanie próba rekonstrukcji, ale jej wynik jest niepewny. Podczas 4-godzinnej operacji wykonano rekonstrukcję złamanych kości z uzupełnieniem ubytków kostnych przeszczepami kostnymi oraz zespolenie złamania płytami.

Operacja oraz długotrwała rehabilitacja pozwoliły na uzyskanie dobrego wyniku leczenia.

Pacjentka, lat 22, po wypadku komunikacyjnym na motorze, leczona operacyjnie poza kliniką WIM, z powodu wieloodłamowego zmiażdżeniowego otwartego złamania dalszego końca kości udowej prawej.

Po roku od leczenia doszło do destabilizacji zespolenia. Wykonano ponowne nastawienie złamania, korekcję osi, rotacji i długości kości udowej oraz zespolono dwoma płytami ze stabilnością kątową.

Zrost kości przebiegał powoli ze względu na pierwotne znaczne ubytki kości. W dalszym przebiegu leczenia w WIM stosowano leczenie stymulujące zrastanie kości, m. in. przeszczepy kości, przeszczepy szpiku kostnego i wielokrotnie podano osocze bogatopłytkowe.

Uzyskano zrost kostny, pacjentka wróciła do aktywności życiowej.

Pacjentka, lat 39, doznała ciężkiego urazu stawu kolanowego podczas windsurfingu. Transportem sanitarnym przywieziona do WIM.

Wykonano zabieg operacyjny nastawienia i zespolenia wszystkich kolumn bliższej piszczeli z zespoleniem czterema płytami ze stabilnością kątową śrub, szycie obu łąkotek, rekonstrukcja więzadła pobocznego bocznego, pobocznego przyśrodkowego.

Długotrwała rehabilitacja pozwoliła na powrót do całkowitej sprawności kończyny i umożliwiła powrót do uprawiania sportu.

Pacjent, 42 lata, doznał urazu stawu skokowego w wyniku upadku z wysokości 2 metrów. W WIM rozpoznano złamanie typu PILON i zakwalifikowano do leczenia operacyjnego.

Ze względu na zmiażdżeniowy charakter złamania wykonano zabieg operacyjny nastawienia złamania ze stabilizacją wielopłytową.

W okresie pooperacyjnym intensywna rehabilitacja pozwoliła wrócić do pełnej sprawności po 6 miesiącach. Po kolejnych dwóch miesiącach pacjent zgłosił dolegliwości bólowe stawu skokowego.

Dzięki wykonanej diagnostyce stwierdzono wtórne przemieszczenie odłamów złamania, spowodowane nadmierną eksploatacją kończyny. Wykonano kolejną operację z ponownym nastawieniem odłamów złamania.

Pacjent wrócił do pełnej sprawności po kolejnych 6 miesiącach.

Pacjentka, lat 40, operowana poza WIM z powodu dawnego uszkodzenia łąkotki podczas upadku na nartach (12 lat od upadku), ponieważ nastąpiło nasilenie dolegliwości bólowych podczas gry w squasha.

Wykonano wtedy zabieg szycia łąkotki i usunięcia martwiczych tkanek z wnętrza stawu kolanowego. Pacjentka poinformowano o konieczności dalszych zabiegów operacyjnych, w tym przeszczepu chrząstki.

Po konsultacji w Ortogo ustalono plan leczenia nieoperacyjnego z zastosowaniem osocza bogatopłytkowego i kwasu hialuronowego.

Po kilkukrotnych iniekcjach dostawowych uzyskano znaczne ustąpienie dolegliwości bólowych. Po okresie 8 miesięcy powtórzono procedurę iniekcji i po kolejnych 3 miesiącach uzyskano całkowite ustąpienie dolegliwości bólowych i powrót do pełnej sprawności oraz sportu.

Pacjentka, lat 42, od kilku lat zgłasza silne dolegliwości bólowe stawu krzyżowo-biodrowego, samoistne i powysiłkowe.

Obraz kliniczny był niejasny, ponieważ towarzyszyło temu zapalenie nerwu kulszowego. Leczona farmakologicznie, dzięki czemu ustąpiły objawy zapalenia nerwu kulszowego.

W badaniu klinicznym stwierdzono żywą bolesność ponad stawem krzyżowo-biodrowym. W dodatkowej diagnostyce (rezonans magnetyczny) widoczne cechy zapalenia stawu krzyżowo-biodrowego.

Zakwalifikowana do leczenia z zastosowaniem osocza bogatopłytkowego. Po serii iniekcji dostawowych i okołostawowych dolegliwości ustąpiły, pacjentka wróciła do aktywności.

Pacjentka, 68 lat, ze zmianami zwyrodnionymi stawu kolanowego z wieloletnim wywiadem zespołu bólowego.

Stwierdzono w badaniu dolegliwości bólowe po wewnętrznej stronie kolana (przedział przyśrodkowy), ograniczenie zakresu ruchomości, w tym przykurcz zgięciowy 20 stopni (brak pełnego wyprostu w kolanie). W badaniach dodatkowych (USG, RTG) potwierdzono rozpoznanie zmian zwyrodnieniowych.

Pacjentce zależało, aby uniknąć lub odsunąć w czasie konieczność leczenia operacyjnego. Zaplanowano leczenie nieoperacyjne z zastosowaniem osocza bogatopłytkowego i kwasu hialuronowego.

Wykonano serię iniekcji dostawowych, celem regeneracji powierzchni stawowych i łąkotek. Ponadto wykonano iniekcje okołostawowe, aby wyeliminować stany zapalne więzadeł okołokolanowych i przykurcze zgięciowe torebkowo-stawowe.

W wyniku przeprowadzonego leczenia dolegliwości bólowe zmniejszyły się do tego stopnia, że nie przeszkadzają w codziennym funkcjonowaniu. Dodatkowo ustąpiły przykurcze okołostawowe.

Pacjentka, lat 37, zgłosiła się z przewlekłymi dolegliwościami bólowymi stawu kolanowego, szczególnie podczas chodzenia po schodach, próby klękania, kucania oraz podczas wstawania z krzesła.

Dolegliwości nasilały się również, gdy pacjentka utrzymywała w zgięciu w stawie kolanowym przez dłuższy czas. Pacjentka wcześniej była operowa wielokrotnie, poza WIM (11 artroskopii stawu kolanowego).

W badaniu klinicznym stwierdzono niewielkie dolegliwości bólowe stawu rzepkowo-udowego i silne dolegliwości bólowe w miejscu przyczepu więzadła rzepki do rzepki. Dodatkowo stwierdzono niewielki obrzęk tkanek miękkich okolicy dolnego bieguna rzepki.

Zaplanowano leczenie nieoperacyjne z wykorzystaniem osocza bogatopłytkowego. Kilkukrotnie podano preparat z osocza bogatopłytkowego w miejsce przyczepu więzadła rzepki.

Dolegliwości bólowe ustąpiły, pacjentka wróciła do pełnej sprawności już po 3 miesiącach.

Pacjent, lat 43, z zespołem bolesnego barku z dolegliwościami bólowymi od 9 miesięcy, po przebytym urazie barku podczas aktywności sportowej.

W badaniu rezonansu magnetycznego stwierdzono częściowe uszkodzenie ścięgien mięśni tworzących tzw. stożek rotatorów. Dodatkowo stwierdzono rezonansie zapalenie kaletki podbarkowej.

Dolegliwości ograniczały w znaczący sposób ruchomość barku i nasilały się podczas snu. Pacjent zgłaszał także ból karku.

Zaplanowano leczenie nieoperacyjne z podaniem osocza bogatopłytkowego. Wykonano kilka serii iniekcji, włączono intensywną rehabilitację i uzyskano ustąpienie dolegliwości i powrót do pełnej sprawności ruchowej.